Bilim Kişileri, Hücreleri Şeffaflaştırmayı Başardı

Görünmezlik, yıllardır bilim kurgu yapıtlarını süsleyen şeylerden bir tanesi. Bu husus üzerine kitaplar yazıldı, sinemalar çekildi ve görünüşe nazaran en ahir görünmezlik konusunda nispeten kıymetli bir adım atıldı.

Görünmezlik konusunda en bilinen eser, bilim kurgu dünyasının en büyük isimlerinden H. G. Wells’e ilişkin olan The Invisible Man’dir. H. G. Wells’in bu ürününde bir bilim kişisi, derinin kırılma indeksini değiştirerek görünmezliğe ulaşır. Wells’in romanındaki bilim kişisi Griffin, insan derisinin 1,4 olan kırılma indeksini, havanın kırılma indeksi olan 1 ile eşleştirmeyi başarır.

Görünmez olmak:

~The Invisible Man, 1933

Laf konusu bu fikir, aslında gerçek bilime sırtını yaslıyor. Bir nesnenin kırılma indeksini, yağ üzere bir sıvının kırılma indeksine eşleştirirseniz nesnenin ortadan kaybolmasını sağlayabilirsiniz. Bilim kişileri da bir mürekkep balığında bulunan proteini kullanarak insan böbreği hücrelerinin kırılma indeksini ortama benzemesi için değiştirmenin bir yolunu keşfetti. Külliyen görünmez olmasalar da bu karışım, tuz çözeltisiyle karıştırıldığında neredeyse külliyen şeffaf oluyor.

Araştırmanın baş müellifi olan Kaliforniya Üniversitesi’nden kimya ve biyomoleküler mühendisi Alon Gorodetsky, Inverse’e yaptığı açıklamada hedefinin bu teknolojiyi insan derisini görünmez yapmak için kullanmak olduğunu söyledi. Ayrıyeten bu teknoloji, estetik ameliyatlardan hücre görüntülemeye kadar birçok farklı meydanda da kullanılabilir.

Mürekkep balığı ve ahtapot gibi baştan bacaklı canlıların vücudunda lökofor hücreleri ismi verilen hücreler bulunuyor. Bunlar, görülebilir ışığın tüm spektrumunu dağıtabilir. Olağanda bu canlılar, süt beyazı üzere gözüküyor ama deniz suyundan gelen filtrelenmiş ışığı da dağıtabiliyorlar ki bu da bulundukları ortamda kamufle olmalarını sağlıyor.

Kıyı mürekkep balıklarında bulunan lökofor hücreleri, 'reflectin A1' ismi verilen proteini açığa çıkararak ışığı dağıtabiliyor. Gorodetsky ve ekibi de gelişmemiş insan böbreği hücrelerini, bu proteini açığa vurması için değişikliğe uğrattı. Ekip, bu sayede ışığı dağıtan parçacıklar elde etmiş oldu. Bir sair değerli noktaysa ekibin, ışığı dağıtan bu parçacıkların gerçek boyutunu değiştirerek bu hücrelerin şeffaflığını manipüle edebilecek bir yol bulmuş olması. Gorodetsky, tuz çözeltisi ekleyerek bu parçacıkların boyutunu büyütebildiklerini söylüyor.

Ekip, yaptıkları bu keşfi test etmek için bu hücreleri, farklı yoğunluklarda sodyum klorür içeren iki modüle yerleştirdi. Hücreler düşük tuz yoğunluğuna maruz bırakıldığında bunların gözle görülebilir şeffaflıkta olduğu gözlemlenirken, daha yüksek tuz yoğunluğuna maruz bırakılan hücrelerin daha fazla ışığı yansıttığı ve gözle görülebilir opaklıkta olduğu gözlemlendi ama hâlâ evvelkine nazaran daha kolay görülebilir noktadaydı.

Yaşanan bu değişim, şeffaflığın değişiminin ayarlanabilir olduğu manasına geliyor. Bu da bilim insanlarının şeffaflık raddeleri arasında değişiklik yapılabilmesine imkân veriyor. Sonuç olarak bu cins şeffaf hücrelerin tasarrufu için daha fazla ortamın kapıları aralanıyor.

Bilim kişileri, farklı teknikler kullanarak esasen külliyen şeffaf insan organları ya da içi görülebilen fare dimağı yapmayı başarmıştı ama Gorodetsky’nin formülü ayarlanabiliyor ve tek bir spesifik hücreye uygulanabiliyor. Gorodetsky, bu metot sayesinde vücuttaki yaraların gizlenebileceğini söylüyor.

Gorodetsky, “İnsan derisini, tıpkı bir mürekkep balığı derisi üzere şeffaflığını değiştirebilir yapmak istiyoruz lakin bu, hayli zorlayıcı ve ağır bir girişim. Bunu yapabilmenin şimdi başındayız ancak sabah uyandığımda işe gitmek için beni heyecanlandıran şey de bu” diyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir